Η Ζωή είναι Απλή, όχι Εύκολη.

Ποτέ δεν ήταν εύκολη. Είναι απλή όπως ο ουρανός που ξημερώνει χωρίς να ρωτήσει αν είμαστε έτοιμοι να τον αντικρίσουμε.
Όπως η θάλασσα που επιμένει να επιστρέφει στην ακτή, αδιάφορη για τις ανθρώπινες αγωνίες.
Όπως ο χρόνος που κυλά χωρίς να ζητά την άδεια μας.

Εμείς είμαστε εκείνοι που την περιπλέκουμε.

Αναζητούμε βεβαιότητες εκεί όπου υπάρχει μόνο κίνηση.
Κυνηγάμε την τελειότητα σε έναν κόσμο που γεννήθηκε ατελής.
Θέλουμε εγγυήσεις για το αύριο, ενώ το μόνο που μας ανήκει πραγματικά είναι η στιγμή που αναπνέουμε.

Η ζωή όμως, δεν ζητά τόσα πολλά, ζητά να τη δεις όπως είναι.

Να δεχτείς:
Ότι τίποτε δεν είναι μόνιμο.
Ότι κάθε συνάντηση μπορεί να είναι η τελευταία, κάθε αρχή κρύβει ήδη μέσα της ένα τέλος και κάθε τέλος αφήνει χώρο για μια νέα αρχή.
Ότι η φθορά δεν είναι η αντίπαλος της ζωής· είναι ο  τρόπος με τον οποίο η ζωή θυμίζει την αξία της.

Δεν γεννηθήκαμε με έναν σκοπό χαραγμένο πάνω μας, γεννηθήκαμε ελεύθεροι.

Και αυτή η ελευθερία είναι το μεγαλύτερο δώρο αλλά και το βαρύτερο φορτίο.
Γιατί κανείς δεν μπορεί να επιλέξει αντί για εμάς.
Κανείς δεν μπορεί να ζήσει τη ζωή μας ή να της χαρίσει το Νόημα που μόνο εμείς μπορούμε να δημιουργήσουμε.

Κάθε μέρα είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, απαντούμε στην ίδια ερώτηση:

Πώς θα ζήσω σήμερα;
Όχι αύριο.
Όχι όταν όλα γίνουν ιδανικά.

Σήμερα

Η αυθεντικότητα δεν είναι να είσαι διαφορετικός.
Είναι να πάψεις να προδίδεις τον εαυτό σου για να χωρέσεις στις προσδοκίες των άλλων.
Είναι η σιωπηλή συμφιλίωση με αυτό που πραγματικά είσαι.

Από εκείνη τη στιγμή πολλά βάρη πέφτουν από πάνω σου.

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου.
Δεν χρειάζεται να συγκριθείς. Δεν χρειάζεται να κερδίσεις την αποδοχή όλων.

Αρκεί να μπορείς όταν πέφτει η νύχτα, να αντικρίσεις τον εαυτό σου χωρίς να αποστρέφεις το βλέμμα.

Και τότε εμφανίζεται η πιο μεγάλη αλήθεια.
Ο θάνατος.
Όχι ως απειλή, αλλά ως υπενθύμιση.

Η επίγνωση ότι ο χρόνος μας είναι περιορισμένος δεν μικραίνει τη ζωή· τη Φωτίζει.

Ξεχωρίζει το ουσιώδες από το περιττό.
Μας διδάσκει ότι οι άνθρωποι αξίζουν περισσότερο από τα πράγματα, οι στιγμές περισσότερο από τις φιλοδοξίες και η αγάπη περισσότερο από κάθε επιτυχία.

Ίσως τελικά η ζωή να μην ζητά να τη νικήσουμε.

Ζητά να τη ζήσουμε.
Με θάρρος απέναντι στην αβεβαιότητα.
Με αξιοπρέπεια απέναντι στην απώλεια.
Με ευγνωμοσύνη απέναντι στο εφήμερο.

Γιατί η ζωή είναι απλή.

Εμείς υπάρχουμε.
Επιλέγουμε.
Αγαπάμε.
Χάνουμε.
Σηκωνόμαστε και πάλι.

Και μέσα σε αυτή τη αδιάκοπη πορεία, χωρίς καμία υπόσχεση ότι θα βρούμε όλες τις απαντήσεις, δημιουργούμε το μοναδικό νόημα που μπορεί ποτέ να υπάρξει:

Το Νόημα που γεννιέται από τον τρόπο που ο καθένας μας μοναδικά και ξεχωριστά επιλέγει να τη ζήσει.